W ostatnich latach w Polsce obserwujemy duże zainteresowanie trawnikami. Równocześnie wzrastają wymagania co do ich jakości. Coraz większą uwagę przywiązuje się do takich cech jak zwartość darni, gładkość powierzchni, soczysta zieleń, które decydują o estetycznym wyglądzie trawnika. Uzyskanie ładnego trawnika wbrew pozorom nie jest łatwe. Poza nakładami związanymi z założeniem, potrzebna jest wiedza o prawidłowej pielęgnacji trawnika oraz o czynnikach, które mogą popsuć jego wygląd. Jednym z tych czynników są choroby traw powodowane przez grzyby.
Problem chorób zazwyczaj łączy się z typem trawnika i intensywnością pielęgnacji (koszenie, nawożenie itp.). Trawniki koszone raz lub dwa razy do roku, bez nawożenia mineralnego prawie wcale nie chorują, ale też nie posiadają walorów estetycznych. Wraz z częstotliwością koszenia i nawożenia poprawia się wygląd trawników i wzrasta zagrożenie chorobami, zwłaszcza gdy przy ich pielęgnacji popełniane są błędy.
Wystąpienie choroby sygnalizują różne objawy na trawniku: plamy w darni, pierścienie, smugi, placową depresję wzrostu, zmianę zabarwienia liści i inne. Objawy te mogą ułatwić rozpoznanie choroby bezpośrednio na trawniku. Zmienność symptomów jest jednak duża, uzależniona od warunków środowiska, od gatunku trawy, od wysokości koszenia i innych czynników. W dodatku zdarza się, że występuje więcej niż jedna choroba jednocześnie. Diagnoza choroby nie jest łatwa. Wizualna obserwacja powinna być potwierdzona przez specjalistę w laboratorium. Niemniej jednak łatwiej jest rozpoznać chorobę, która jest aktualnie rozwijająca się, niż która była, a obecnie widoczne są tylko jej skutki na trawniku. Dlatego też warto jest poznać cechy charakterystyczne najważniejszych chorób oraz sposoby zapobiegania ich występowaniu.

Pleśń śniegowa
- jest jedną z najgroźniejszych chorób traw w uprawach trawnikowych. Objawy choroby w postaci brązowych plam w darni wielkości 15-20 cm zaobserwować można wiosną każdego roku. (rys. 1a) Plamy czasem zlewają się tworząc nieregularne place zamarłych roślin. Rano przy dużej wilgotności darni widoczna jest biało-różowa grzybnia patogena wokół uszkodzonej powierzchni. W dni słoneczne zaś obserwować można pomarańczowo zabarwione masy zarodników grzyba. Głównym sprawcą choroby w Polsce jest Microdochium nivale. W rejonach górskich i na północy Polski, gdzie śnieg dłużej zalega, uszkodzenia powodują również grzyby z rodzaju Typhula. Najbardziej podatne na pleśń są odmiany życicy trwałej oraz kostrzewy czerwonej i kostrzewy trzcinowej. Wystąpienie pleśni na trawnikach nie jest tak silnie związane z pokrywą śniegu jak w uprawie traw na nasiona. Na trawnikach wysoko nawożonych objawy choroby, w postaci małych brązowych plam w darni pojawiać się mogą podczas chłodnej i wilgotnej pogody latem oraz jesienią zanim śnieg spadnie (rys. 1b). W anglojęzycznym nazewnictwie używane są dwie nazwy dla tej choroby. "Pink snow mould" gdy objawy są związane z pokrywą śniegu oraz ăfusarium patch - dawniej, a obecnie "microdochium patch", gdy objawy nie są związane ze śniegiem. Uszkodzone przez pleśń rośliny z trudem regenerują się po zimie, a zdarza się też, że taki trawnik musimy podsiać lub założyć na nowo.
Zapobieganie: usunąć zamarłe części traw przez wertykulację, ewentualne poprawić napowietrzenie gleby przez aerację, zadbać o kondycję traw przed zimą, a szczególnie o rozwój ich systemu korzeniowego. W tym celu unikać nawożenia azotem we wrześniu, nawożenie azotowe uzupełniać zawsze odpowiednią dawką potasu, a późno jesienne powinno zawierać jeszcze fosfor. Skosić nisko trawnik przed zimą, usunąć z trawnika opadające liście z drzew przed opadami śniegu, unikać deptania trawnika przykrytego śniegiem.

Czerwona nitkowatość i różowa plamistość trawników 
- są chorobami występującymi często razem. Wizualne symptomy uszkodzeń są podobne, ale bliższe obserwacje przy użyciu mikroskopu pozwalają na rozróżnienie chorób. Uszkodzony trawnik posiada plamy w darni, które mają lekko różowe lub czerwone zabarwienie widoczne wyraźniej przy dużej wilgotności powietrza (rano lub podczas deszczowej pogody). Zabarwienie to daje grzybnia patogenów. Sprawca czerwonej nitkowatości grzyb Laetisaria fuciformis wytwarza czerwoną lub różową grzybnie która w postaci nitek wyrasta z porażonych blaszek liściowych (rys.3). Natomiast drugi patogen Limonomyces roseipellis pokrywa powierzchnię liścia biało-różową, błoniastą grzybnią o zabarwieniu różowym (rys.4). Różowa plamistość występuje na życicy trwałej i kostrzewie czerwonej. Czerwona nitkowatość poraża więcej gatunków traw i jest groźniejsza. Obydwie choroby powodują, że liście tracą zielony kolor i wolniej rosną. Plamy na trawniku charakteryzują się depresją wzrostu traw, mają różną wielkość i brak jest wyraźnej krawędzi plamy. Wewnątrz uszkodzonej powierzchni często widoczne są zielone liście
Zapobieganie: utrzymać odpowiedni, do zastosowanych odmian, poziom nawożenia azotowego w równowadze z nawożeniem potasowym i fosforowym, usuwać ściętą trawę z zainfekowanych powierzchni, dbać aby w darni trawnika była mała zawartość ăfilcuÓ (raz w roku wertykulować), ograniczyć zacienienie, utrzymać swobodny przepływ powietrza nad trawnikiem.

          Nie wszystkie przedstawione choroby mogą stać się problemem na każdym założonym trawniku. Uszkodzenia spowodowane przez żółtą plamistość trawników, zgorzel podstawy łodygi, antraknozę występują na trawnikach często i nisko koszonych. Groźne są dla trawników sportowych. Niemniej jednak, jeśli trawnik przydomowy będzie pielęgnowany bardzo intensywnie choroby te mogą się pojawić.
Jest wiele czynników, które uznawane są za przyczyny występowania chorób. Etiologia, zazwyczaj, wiąże się z kompleksem czynników abiotycznych powodujących stresy, np.: susza, mróz, upał, cień, intensywne opady. Największy jednak wpływ na wystąpienia chorób mają błędy w pielęgnacji trawników. Objawy choroby zauważamy najczęściej w momencie zachwiania równowagi w ekosystemie trawnika. W trawniku egzystuje wiele mikroorganizmów, ale choroba występuje tylko wtedy gdy warunki sprzyjają rozwojowi patogena. Nadmierny wzrost nawożenia azotowego powoduje podatność traw na pleśń śniegową i patogeny uszkadzające liście. Niski poziom azotu ułatwia infekcje grzybów Laetisatia fuciformis, Limonomyces roseipellis czy Sclerotinia homeocarpa. Nadmierne uwilgotnienie i wysoka temperatura nocą sprzyja aktywności grzybów z rodzaju Pythium, Fusarium i Rhizoctonia. Duże znaczenie ma również termin stosowania nawożenia azotowego. Nie zaleca się stymulować wzrostu traw podczas upalnego lata lub w okresach chłodu. Poza tym przywiązuje się dużo uwagi do usuwania starej zamarłej darni z trawnika. Jest ona bowiem siedliskiem wielu grzybów, ogranicza przemieszczanie się powietrza, wody i nawozów do gleby. Rośliny rosnące w spilśnionej darni stają się słabe i bardziej podatne na choroby. Utrzymanie trawnika w dobrej kondycji wymaga zwrócenia uwagi na wszystkie czynniki wpływające na ekosystem. Łatwiej jest zapobiegać chorobom niż później porażone trawniki leczyć.

          Aby zapobiec chorobom zaleca się:
- stosować wielo-gatunkowe mieszanki odmian traw zaadaptowanych do naszych warunków klimatycznych,
- nawozić wszechstronnie zapewniając równowagę składników. Program nawożenia
dostosować do cyklu wzrostu traw,
- kosić trawnik skracając odrost nie więcej niż na do 1/2 wysokości,
- podlewać rzadko, ale głęboko i tylko wtedy gdy trawnik tego potrzebuje, codzienne zraszanie powoduje płytkie korzenienie się traw i sprzyja rozwojowi chorób,
- trawniki chore należy podlewać rano lub w ciągu dnia, starając się, aby wieczorem powierzchnia trawnika była sucha,
- usuwać zamarłe części roślin z darni nie dopuszczając do powstawania "filcu",
- wzmacniać korzenie przez aeracje i piaskowanie,
- utrzymać swobodny przepływ powietrza nad trawnikiem, wyciąć zbędne krzewy i drzewa,
- nie zakładać trawnika w głębokim cieniu,
- fungicydy mogą być skuteczne tylko przy pierwszych objawach choroby.